vrijdag 16 maart 2012

Capitaine, je peux passer, oui ou non?

Het is alweer een tijdje geleden dat ik iets heb kunnen schrijven op de blog. Internet is hier niets steeds voorhanden. Daarvoor moeten we naar Maroua. Normaal hadden we onze vaste post in Porte Mayo, we hebben nu echter nog iets veel beter gevonden. Hotel Mizao: er is een zwembad ter onze beschikking en draadloos razendsnel internet. Dat voor een hele dag en voor maar een euro meer dan in Porte Mayo. We weten wel wat kiezen!

In de eerste week na het laatste blogbericht hebben we gewerkt aan ons project van de speelplaatsspelen. Het werd echt warm onthaald door de kinderen en leerkrachten. Het was dan ook een echt succes. We hadden verschillende fiches gemaakt waarop de spelletjes stonden uitgelegd. Die hebben we verspreid over heel de speelplaats zodat er nu een soort van spel-o-meter is (vergelijk het met een fit-o-meter). Doorheen de week nemen we dan telkens enkele klassen per dag naar de speelplaats om daar de spelletjes aan te leren. Het was alleszins echt leuk om te zien hoe de kinderen ervan genoten om eens spelletjes te spelen. Tijdens de speeltijd zitten de kinderen meestal gewoon ergens in een hoekje, of lopen ze heen en weer, of vechten ze een beetje, … Maar echt spelen deden ze niet. Het deed ons deugd om te zien hoe ook nu nog de spelen worden gespeeld door de kinderen. Zonder dat wij erbij zijn of zonder dat we het vragen. Ik denk dat we dus zeker mogen spreken van een geslaagd project!

Ook wijzelf hebben heel veel plezier beleefd aan de spelletjes. Velen brachten ons meteen terug naar onze eigen kleutertijd. Zo zie je maar, om te spelen maakt het niet uit welke taal je spreekt of hoe ver je ook van huis bent. De spelletjes uitleggen bleek bij de jongere klassen te moeilijk. We zijn dan ook opgehouden bij CE2 (4de leerjaar). De jongere jaren kunnen eigenlijk nog niet genoeg Frans (dit is niet hun moedertaal) om de spelletjes door ons aan te leren. We gaven de kinderen dus de opdracht om tijdens de speeltijd met elkaar te spelen, ook met de jongere jaren dus. Het deed ons groot plezier om te zien dat ze dit ook deden, zodat nu ook de kleinsten van Mokolo Mboua de spelletjes kunnen spelen.

Groetjes Jeroen

Geen opmerkingen:

Een reactie posten