We hebben hier in onze eerste week Mokolo al serieuze omwentelingen meegemaakt. Van een dipje bij aankomst, naar weer een up in de bergen. De dag na de bergtocht was ik echter doodziek en kon ik niets binnenhouden. Een serieuze down. Gelukkig duurde de ziekte slechts één dag en ging vanaf dan weer terug omhoog naar een up.
We hebben de hele week geobserveerd in de klassen CM1, CM2 en SIL. Maandag en dinsdag volgen nog de andere klassen en de klassen met de doofstomme kinderen. Ze willen ons hier nog niet te hard laten werken, maar we dringen toch aan want we hebben er echt zin in. Het valt ook dat de schooldagen erg lang zijn. De school begint om 7u en eindigt om 13u30, maar tussentijds zijn er slechts 2 pauzes van telkens een kwartiertje. Dat is zeer lastig voor de leerkracht, maar vooral ook voor de kinderen. Hun concentratie zie je verminderen met de minuut. Met de warmte erbij is dat zeker begrijpelijk. Hopelijk zullen wij het aankunnen!
Nu verblijven we voor het weekend in Maroua, dat is een aangename afwisseling. We kunnen hier iets langer slapen en doet deugd. Ook is er hier de mogelijkheid om eens iets te eten wat echt lekker is. Zo hebben we hier gisteren een pizza gegeten! Ik mag er niet aan denken dat mijn gezin me hier zo zou zien, ik voel me schuldig. Ze doen echt hun uiterste beste om me alles te geven wat ik nodig heb. En dat krijg ik zeker ook! Maar ik kan toch zo genieten van een lekkere maaltijd.
Ook is het leuk om eens op internet te kunnen, wat in Mokolo bijna onmogelijk is, omdat er nooit verbinding is in de cybercafés. Zo kunnen we nu eens skypen met de familie en vrienden. Het deed deugd om enkelen van jullie eens te zien! Het is ook daarom dat er nu ineens veel op de blog verschijnt…
Tot volgend weekend!
zaterdag 18 februari 2012
zondag 12 februari 2012
Op trektocht in de Mokolonese bergen
We voelen ons hier echt goed in Mokolo. De eerste dagen hadden we het zeer lastig om om te gaan met de armoede in de buurt. Ook het verblijf in het gastgezin is niet altijd even makkelijk, je moet eten en drinken wat de pot schaft en die pot schaft dikwijls niet veel goeds. Maar nu gaat het dus al wat beter. Gisteren la Fête de la Jeunesse was echt een leuke ervaring en ook vandaag gingen we iets leuks doen: bergbeklimmen!
zaterdag 11 februari 2012
La Fête de la Jeunesse
Een grote dag voor alle kinderen in Kameroen. Elke school selecteerde (!) enkel de beste leerlingen en die mochten dan défileren in de naam van hun school. Ook de leerkrachten en de directeur lieten zich van hun beste kant zien met een op maat gemaakt pakje.
Er waren voor de gelegenheid ook enkele hoogwaardigheidsbekleders afgezakt naar Mokolo. Die hadden eerst allemaal nog iets te zeggen en daarna was er ook een opname van de toespraak van de Kameroenese president Paul Biya. Dat was allemaal iets minder interessant maar het werd leuk toen enkele scholen dansjes mochten opvoeren. Prachtig om zien. Ook onze stageschool Mboua passeerde de revue en we waren het er allemaal over eens dat wij de eerste prijs in de wacht zouden slepen.
Het was broeierig warm en er was nergens schaduw. We voelden onze tere blanke velletjes ter plaatse verschroeien en tegen het einde van het défilé verloor Annelies even het bewustzijn. Het rode kruis schoot massaal in actie en we werden zelfs naar het ziekenhuis gevoerd. Het was allemaal niet nodig, met wat schaduw, water en de benen omhoog ging het alweer perfect.
Daarna gingen we met alle leerkrachten iets eten en drinken in een cafeetje. Dat was echt leuk, er is een goede ambiance tussen alle leerkrachten. We beginnen ons echt goed te voelen hier in Mokolo.
Er waren voor de gelegenheid ook enkele hoogwaardigheidsbekleders afgezakt naar Mokolo. Die hadden eerst allemaal nog iets te zeggen en daarna was er ook een opname van de toespraak van de Kameroenese president Paul Biya. Dat was allemaal iets minder interessant maar het werd leuk toen enkele scholen dansjes mochten opvoeren. Prachtig om zien. Ook onze stageschool Mboua passeerde de revue en we waren het er allemaal over eens dat wij de eerste prijs in de wacht zouden slepen.
Het was broeierig warm en er was nergens schaduw. We voelden onze tere blanke velletjes ter plaatse verschroeien en tegen het einde van het défilé verloor Annelies even het bewustzijn. Het rode kruis schoot massaal in actie en we werden zelfs naar het ziekenhuis gevoerd. Het was allemaal niet nodig, met wat schaduw, water en de benen omhoog ging het alweer perfect.
Daarna gingen we met alle leerkrachten iets eten en drinken in een cafeetje. Dat was echt leuk, er is een goede ambiance tussen alle leerkrachten. We beginnen ons echt goed te voelen hier in Mokolo.
vrijdag 10 februari 2012
Aangekomen in het warme Noorden
Na een lange en vermoeiende reis zijn we aangekomen in Maroua. Het heeft ons een treinreis van 22u en een busreis van 8u gekost (dinsdag 7 februari om 18u vertrokken en woensdag 8 februari toegekomen om 24u) , maar we zijn en er veilig en wel met al onze bagage geraakt. In Maroua wachtte ons daar mr. Mahama op, die we nog kenden van toen hij vorig jaar in België was. Die had een chauffeur en een warme maaltijd geregeld. In de warme maaltijd hadden zo laat nog geen zin meer in, maar we hebben toch nog wat gegeten. Het bed dat volgde daarentegen was meer dan welkom.
Het was vroeg weer dag en na het ontbijt reed mr. Mahama ons rond om Maroua een beetje te verkennen. We bezochten ook al het kleuterschooltje waar Fabienne les zal geven en dat zag er reuzegoed uit. De directrice gaf haar alvast een warme verwelkoming zodat Fabienne zich meteen al thuis voelde. We hadden moeite om er haar nog weg te krijgen.
Na de toer reden we verder richting Mokolo. Het landschap is hier volledig anders dan in het Zuiden van Kameroen. Het valt op dat water hier een zeldzaam goedje is. Kilometers droogte met af en toe een paar hutjes en wat bergen. Een prachtig zicht, het is de eerste keer dat we het echte Afrikagevoel krijgen.
In Mokolo waren ze in volle voorbereiding voor het Fête de la Jeunesse van dit weekend. Het was heel druk en een hele overrompeling. Want we vallen natuurlijk wel op in de massa. Uit die massa konden we toch mr. Hakda de directeur en mr. Jasmin een leerkracht, onderscheiden. Dat waren de twee andere Kameroenezen die vorig jaar in België waren. Het doet goed om bekende gezichten te zien zo ver van huis.
’s Middags brachten we Annelies dan naar haar gastgezin. Dat was hetzelfde dan dat van Iris, die hier in het begin van het schooljaar was. Dat was niet slecht omdat ze dan al een beetje wisten wat Annelies hier juist komt doen en dergelijke. Ik kon nog niet naar mijn gastgezin omdat mijn kamer nog niet klaar was. Die nacht sliep ik dus nog in de paroisse die aan de stageschool gelinkt is. Na 3 dagen was een beetje slaap inhalen wel zeer welkom.
Vrijdag was dan de laatste voorbereidingsdag voor het grote feest. Niet veel kinderen waren komen opdagen. Diegenen die wel kwamen, mochten de hele school schoonmaken. Alles moest perfect tip top in orde zijn. Het was ook meteen een kans om alle leerkrachten te leren kennen, die waren heel vriendelijk waardoor we ons meteen thuisvoeldden.
Het was vroeg weer dag en na het ontbijt reed mr. Mahama ons rond om Maroua een beetje te verkennen. We bezochten ook al het kleuterschooltje waar Fabienne les zal geven en dat zag er reuzegoed uit. De directrice gaf haar alvast een warme verwelkoming zodat Fabienne zich meteen al thuis voelde. We hadden moeite om er haar nog weg te krijgen.
Na de toer reden we verder richting Mokolo. Het landschap is hier volledig anders dan in het Zuiden van Kameroen. Het valt op dat water hier een zeldzaam goedje is. Kilometers droogte met af en toe een paar hutjes en wat bergen. Een prachtig zicht, het is de eerste keer dat we het echte Afrikagevoel krijgen.
In Mokolo waren ze in volle voorbereiding voor het Fête de la Jeunesse van dit weekend. Het was heel druk en een hele overrompeling. Want we vallen natuurlijk wel op in de massa. Uit die massa konden we toch mr. Hakda de directeur en mr. Jasmin een leerkracht, onderscheiden. Dat waren de twee andere Kameroenezen die vorig jaar in België waren. Het doet goed om bekende gezichten te zien zo ver van huis.
’s Middags brachten we Annelies dan naar haar gastgezin. Dat was hetzelfde dan dat van Iris, die hier in het begin van het schooljaar was. Dat was niet slecht omdat ze dan al een beetje wisten wat Annelies hier juist komt doen en dergelijke. Ik kon nog niet naar mijn gastgezin omdat mijn kamer nog niet klaar was. Die nacht sliep ik dus nog in de paroisse die aan de stageschool gelinkt is. Na 3 dagen was een beetje slaap inhalen wel zeer welkom.
Vrijdag was dan de laatste voorbereidingsdag voor het grote feest. Niet veel kinderen waren komen opdagen. Diegenen die wel kwamen, mochten de hele school schoonmaken. Alles moest perfect tip top in orde zijn. Het was ook meteen een kans om alle leerkrachten te leren kennen, die waren heel vriendelijk waardoor we ons meteen thuisvoeldden.
zondag 5 februari 2012
Deze mùorgen zij we meegegaan met de familie van mr Obama naar de mis. Een fantastische ervaring. Iedereen zong,danste, klapte in de handen. Het koor vooral zong kn,ap. Iedereen is hier echt zeer enthousiast in zijn geloof. Men hoopt om zo in een betere situatie terecht tekomen.
Het is hier even wenne aan het Afrikaanse tijdsbesef. We zij in België gewend om zeer gestructureerd te leven:eenuur is een uur. Als we hier een afspraak makn om 8u, weten we dat we er voor half 10 niet moeten zijn:) Ik kan het wel gewend worden.
Hetkan ookwel in ons nadeel komen want maandag gaan we de trein naar Maroua, een grote afstand. Het vliegtuig van dinsdag zit vol dus dit was een beter alternatief. De kosten hier in Yaoundélopen op:hjethotel en dergelijke. Maar vooral: we willen echt graag naar onze scholen gaan daarkomen we uiteindelijk voor.
Tot de vol;gende keer
Mijn tijd is bij a om dus zeer slechtgeschreven.
Het is hier even wenne aan het Afrikaanse tijdsbesef. We zij in België gewend om zeer gestructureerd te leven:eenuur is een uur. Als we hier een afspraak makn om 8u, weten we dat we er voor half 10 niet moeten zijn:) Ik kan het wel gewend worden.
Hetkan ookwel in ons nadeel komen want maandag gaan we de trein naar Maroua, een grote afstand. Het vliegtuig van dinsdag zit vol dus dit was een beter alternatief. De kosten hier in Yaoundélopen op:hjethotel en dergelijke. Maar vooral: we willen echt graag naar onze scholen gaan daarkomen we uiteindelijk voor.
Tot de vol;gende keer
Mijn tijd is bij a om dus zeer slechtgeschreven.
zaterdag 4 februari 2012
Eerste dagen Kameroen
Hallo iedereen,
Mijn eerste blogbericht vanuit Kameroen!!Woehoe!We zitten even in een cybercafé zodat we toch even van ons kunnen laten horen.Een gsmnummer of adres hebben wenog niet om door te geven.Toen we hier donderdagavondtoekwamen in Yaoundé stonden mr Obama en enkele vrienden ons op te wachten,dat was leukwant het was al laat en het zou moeilijk geweest zijn nog een slaapplaats te vinden. Uiteindelijkreden we met8 valiezen +handbagage en 8 mensen in één auto naar het hotel. Na een zalige nachtrust (we waren moe van de vlucht) gingen we ontbijten bij mr Obama thuis.Zijn vrouwkooktfantastisch.
Hetis even aanpassen,maar het bevalt enorm! We worden overal nagestaard en dat is soms wel vervelend maar dit wisten we op voorhand. Maandag vertrekken we naar het noorden richting Maroua, waar het echte werk zal beginnen.Ik kijk er enorm naar uit.
Nog een laatste' jaloersmaker': we zitten hier te zweten bij 30 graden en bij jullie sneeuwt het hihi.Al zal volgende week ons het lachen wel vergaanwant in Maroua is het toch zo'n 10 graden warmer dan hier. De mensen hier moeten steeds lachen als ze horen dat we verdergaan naar daar.Zelfs voor hen is dat extreem :)
Sorry voor de typefouten,maar ik moet stevig op de toetsen van het toetsenbord duwen om iets geschreven te krijgen. Vooraldespatiebalkiseenprobleem. Binnenkortmisschien nog eens naar het cybercafe om te kunnen communiceren, maarhet blijkt moeilijker communiceren dan gedacht :)
Tot de volgende!!
Jeroen
Mijn eerste blogbericht vanuit Kameroen!!Woehoe!We zitten even in een cybercafé zodat we toch even van ons kunnen laten horen.Een gsmnummer of adres hebben wenog niet om door te geven.Toen we hier donderdagavondtoekwamen in Yaoundé stonden mr Obama en enkele vrienden ons op te wachten,dat was leukwant het was al laat en het zou moeilijk geweest zijn nog een slaapplaats te vinden. Uiteindelijkreden we met8 valiezen +handbagage en 8 mensen in één auto naar het hotel. Na een zalige nachtrust (we waren moe van de vlucht) gingen we ontbijten bij mr Obama thuis.Zijn vrouwkooktfantastisch.
Hetis even aanpassen,maar het bevalt enorm! We worden overal nagestaard en dat is soms wel vervelend maar dit wisten we op voorhand. Maandag vertrekken we naar het noorden richting Maroua, waar het echte werk zal beginnen.Ik kijk er enorm naar uit.
Nog een laatste' jaloersmaker': we zitten hier te zweten bij 30 graden en bij jullie sneeuwt het hihi.Al zal volgende week ons het lachen wel vergaanwant in Maroua is het toch zo'n 10 graden warmer dan hier. De mensen hier moeten steeds lachen als ze horen dat we verdergaan naar daar.Zelfs voor hen is dat extreem :)
Sorry voor de typefouten,maar ik moet stevig op de toetsen van het toetsenbord duwen om iets geschreven te krijgen. Vooraldespatiebalkiseenprobleem. Binnenkortmisschien nog eens naar het cybercafe om te kunnen communiceren, maarhet blijkt moeilijker communiceren dan gedacht :)
Tot de volgende!!
Jeroen
woensdag 1 februari 2012
Vertrek!
Hallo iedereen,
Het is bijna zo ver, morgenvroeg om 7u vertrekt het vliegtuig naar Yaoundé. We stappen wel over in Zürich, waar we enkele uren moeten wachten. Vandaag was een dag van alles bij elkaar rapen en in de valies proppen, van de laatste mensen afscheid nemen, alles checken en dubbelchecken, ...
Hopelijk zijn er morgen geen problemen en geraken we zonder problemen in Kameroen! Dit is meteen ook het laatste blogbericht dat hier in België wordt geschreven, vanaf de volgende berichten wordt het eigenlijk pas echt interessant :) De zenuwen staan hoog gespannen, het wordt een korte nacht met toch hopelijk nog wat slaap.
Tot blogs :p
Jeroen
Het is bijna zo ver, morgenvroeg om 7u vertrekt het vliegtuig naar Yaoundé. We stappen wel over in Zürich, waar we enkele uren moeten wachten. Vandaag was een dag van alles bij elkaar rapen en in de valies proppen, van de laatste mensen afscheid nemen, alles checken en dubbelchecken, ...
Hopelijk zijn er morgen geen problemen en geraken we zonder problemen in Kameroen! Dit is meteen ook het laatste blogbericht dat hier in België wordt geschreven, vanaf de volgende berichten wordt het eigenlijk pas echt interessant :) De zenuwen staan hoog gespannen, het wordt een korte nacht met toch hopelijk nog wat slaap.
Tot blogs :p
Jeroen
Abonneren op:
Posts (Atom)