Deze week was ook weer zeer leuk, we zetten ons eerste stappen in het buitengewoon onderwijs. We hebben namelijk enkele lesjes gegeven bij de classes intégrées. In deze classes intégrées wordt er onderwijs gegeven aan doofstomme kinderen. Dat is heel bijzonder, want als je hier niet volledig behoort tot de ‘sterke’ groep, wordt je al gauw opzij geschoven en vergeten. Hier in Mboua wordt er dus wel aandacht aan geschonken en dat doen ze eigenlijk vrij goed. De leerkrachten hebben een extra opleiding gekregen waarin ze een basis gebarentaal hebben aangeleerd.
Die gebarentaal zijn wij nog niet machtig, maar we kunnen ons redden met veel pictogrammen, materiaal en een ontzettend groot talent voor ‘uitbeelderke’. Onze bedoelingen worden dus dikwijls echt met handen en voeten uitgelegd maar het lukt wel. Het is ook aangenaam werken omdat de klassen minder groot zijn. Maar vooral ook omdat de leerlingen enorm dankbaar zijn. Het zijn ook zij die je al van ver begroeten, en echt blij zijn om je te zien.
We hebben eerst geprobeerd om echte lesjes taal, rekenen, wero, … te geven, maar dit bleek zeer moeilijk. Vaak moesten we toch nog aan de leerkracht vragen om te vertalen. Je merkte wel dat met alle prenten en pictogrammen die we hadden voorbereid, de leerlingen het echt beter begrepen. Na de eerste dag zijn we dan overgeschakeld naar muzische activiteiten. Super om te doen, de leerlingen vinden het zelf ook fantastisch dus dan zijn wij ook tevreden natuurlijk! Muzo wordt hier volledig genegeerd dus de enige momenten waarop de leerlingen eens muzisch aan de slag kunnen gaan is wanneer er buitenlandse studenten langskomen. Jammer maar helaas, de leerkrachten hier zien nog steeds het nut niet in van muzische werkvormen. Wijsheid komt hopelijk met de jaren. Wij kunnen enkel proberen om het zo goed mogelijk te doen, waardoor de leerkrachten zien dat je ook met muzo kan bijleren. Want daar is het hen allemaal om te doen. Als de leerlingen niets bijleren is het ook niet de moeite: zo redeneren ze.
We laten het alleszins niet aan ons hart komen en proberen de leerlingen te geven waar ze recht op hebben. Het thema is hier momenteel dieren, dus daar kunnen we wel nog even mee aan de slag. Volgende week volgt ons project rond vriendschap waar we graag ook muzisch zouden willen werken in het gewone onderwijs, we zijn benieuwd! En daarna is het al paasvakantie waarin we in alle klassen gaan schilderen om alles op te leuken met didactische afbeeldingen.
Groetjes Jeroen
vrijdag 16 maart 2012
Weekend in Djingliya
In het vorige weekend gingen we op bezoek bij zuster Lea in Djingliya. Ook Barbara en Fabienne gingen mee. Voor hen was het de eerste keer dat zij het stedelijke Maroua verlieten n het landelijke Extrême-Nord van Kameroen zagen met zijn vele bergen, hutjes, geiten, prachtige uitzichten, ... Wij waren hier al een beetje aan gewend, maar ik moet toch zeggen dat Djingliya een enorm pittoresk plaatsje is.
Zuster Lea wordt in Djingliya nog vergezeld door soeur Odette uit Congo en soeur Reina uit Guatemala, een vrolijke bende. Bij aankomst werden we al meteen verwelkomd door een gevulde tafel met allerlei groentjes (!), boter (!), confituur (!), thee (!), choco (!) en nog meer van dat lekkers. Na een goede nachtrust trokken we erop uit. In de voormiddag bezochten we het centre d’artisanat, waar mooie Afrikaanse kunst werd gemaakt en verkocht. Een beetje verder lag een klein meertje, daar werden we natuurlijk vergezeld door een tiental kinderen die maar wat graag op de foto wouden met de blanke toeristen. Ze volgden ons nog de hele terugweg, dat was wel leuk en we konden ze zelfs enkele Nederlandse woordjes aanleren. Jeroen is zot, lukte heel erg goed en ook Annelies krullekop bleef goed hangen.
In de namiddag kropen we in de auto met soeur Lea en soeur Odette om verder te gaan naar het Noorden. Voor zij in Djingliya actief was, verbleef ze 16 jaar lang in Nguetchewe. Op de weg ernaar toe reden we nog door Koza, zagen we enkele bavianen de weg oversteken (mijn dag kon al niet meer stuk) en bezochten we het Centre de Santé. Daar werden de mensen echt goed ontvangen met professionele hulp en materialen. Dat alles is mogelijk door de hulp van de provincie West-Vlaanderen, die veel geld en moeite in dit project hebben gestopt. We bezochten de ziekenboeg waar we een baby’tje zagen dat zwaar verbrand was door een ketel water. Het gaf geen enkele kik en was zelfs goedgezind ondanks de pijn die het ongetwijfeld zal gehad hebben. De verpleegster vertelde er bij dat de kinderen hier dikwijls echt sterk zijn. Een kamer verder lag een jongen die volledig geveld was door malaria. Een vreselijke ziekte die de patiënten volledig uitput en uitdroogt. Hier kon de jongen toch het nodige vocht opnemen met een baxter. In een andere afdeling lag een meisje van 18 die die dag nog zou bevallen. Wij schrokken direct van de leeftijd en vonden het erg dat het jonge meisje dit al moest doorstaan, hier is 18 jaar eigenlijk al redelijk oud voor een eerste kind, dikwijls is dat er al op de leeftijd van 13-14 jaar. Daar maakten ze dus niets van. Wat wel erg was, was dat haar man haar net voor ze naar het ziekenhuis werd gebracht nog een stevig pak slaag gegeven had, waardoor haar linkeroog volledig opgezwollen en rood was. Het bezoek aan het centre de santé was zeer interessant, maar drukte ons wel keihard met de neus op de feiten. Toch gaf het ons ook hoop om te zien dat de mensen geloof beginnen te hebben in echte geneeskunde. De meesten richten zich immers nog al te vaak tot de traditionele geneeskunde met zijn mysterieuze kruidengeneesmiddelen. Die zal in sommige gevallen wel heil kunnen brengen, maar in andere gevallen is dat echt niet de juiste keuze en brengt het zelfs dikwijls nog extra problemen met zich mee.
Op zondag gingen we dan naar de korte mis. Met kort bedoel ik een uurtje want meestal duurt de mis hier een uur of 3. In Djingliya is er echter geen priester aanwezig, waar door er maar om de twee weken een uitgebreide viering is. Daarna nog eens lekker gegeten en we kropen weer in de auto voor de terugreis naar Mokolo. Die deden we in stijl, want we mochten in de achterbak kruipen. Zeer leuk met al die putjes en hobbeltjes in de aardewegjes. We moesten ons dus goed vasthouden, maar dat lukte wel.
Groetjes Jeroen
Zuster Lea wordt in Djingliya nog vergezeld door soeur Odette uit Congo en soeur Reina uit Guatemala, een vrolijke bende. Bij aankomst werden we al meteen verwelkomd door een gevulde tafel met allerlei groentjes (!), boter (!), confituur (!), thee (!), choco (!) en nog meer van dat lekkers. Na een goede nachtrust trokken we erop uit. In de voormiddag bezochten we het centre d’artisanat, waar mooie Afrikaanse kunst werd gemaakt en verkocht. Een beetje verder lag een klein meertje, daar werden we natuurlijk vergezeld door een tiental kinderen die maar wat graag op de foto wouden met de blanke toeristen. Ze volgden ons nog de hele terugweg, dat was wel leuk en we konden ze zelfs enkele Nederlandse woordjes aanleren. Jeroen is zot, lukte heel erg goed en ook Annelies krullekop bleef goed hangen.
In de namiddag kropen we in de auto met soeur Lea en soeur Odette om verder te gaan naar het Noorden. Voor zij in Djingliya actief was, verbleef ze 16 jaar lang in Nguetchewe. Op de weg ernaar toe reden we nog door Koza, zagen we enkele bavianen de weg oversteken (mijn dag kon al niet meer stuk) en bezochten we het Centre de Santé. Daar werden de mensen echt goed ontvangen met professionele hulp en materialen. Dat alles is mogelijk door de hulp van de provincie West-Vlaanderen, die veel geld en moeite in dit project hebben gestopt. We bezochten de ziekenboeg waar we een baby’tje zagen dat zwaar verbrand was door een ketel water. Het gaf geen enkele kik en was zelfs goedgezind ondanks de pijn die het ongetwijfeld zal gehad hebben. De verpleegster vertelde er bij dat de kinderen hier dikwijls echt sterk zijn. Een kamer verder lag een jongen die volledig geveld was door malaria. Een vreselijke ziekte die de patiënten volledig uitput en uitdroogt. Hier kon de jongen toch het nodige vocht opnemen met een baxter. In een andere afdeling lag een meisje van 18 die die dag nog zou bevallen. Wij schrokken direct van de leeftijd en vonden het erg dat het jonge meisje dit al moest doorstaan, hier is 18 jaar eigenlijk al redelijk oud voor een eerste kind, dikwijls is dat er al op de leeftijd van 13-14 jaar. Daar maakten ze dus niets van. Wat wel erg was, was dat haar man haar net voor ze naar het ziekenhuis werd gebracht nog een stevig pak slaag gegeven had, waardoor haar linkeroog volledig opgezwollen en rood was. Het bezoek aan het centre de santé was zeer interessant, maar drukte ons wel keihard met de neus op de feiten. Toch gaf het ons ook hoop om te zien dat de mensen geloof beginnen te hebben in echte geneeskunde. De meesten richten zich immers nog al te vaak tot de traditionele geneeskunde met zijn mysterieuze kruidengeneesmiddelen. Die zal in sommige gevallen wel heil kunnen brengen, maar in andere gevallen is dat echt niet de juiste keuze en brengt het zelfs dikwijls nog extra problemen met zich mee.
Op zondag gingen we dan naar de korte mis. Met kort bedoel ik een uurtje want meestal duurt de mis hier een uur of 3. In Djingliya is er echter geen priester aanwezig, waar door er maar om de twee weken een uitgebreide viering is. Daarna nog eens lekker gegeten en we kropen weer in de auto voor de terugreis naar Mokolo. Die deden we in stijl, want we mochten in de achterbak kruipen. Zeer leuk met al die putjes en hobbeltjes in de aardewegjes. We moesten ons dus goed vasthouden, maar dat lukte wel.
Groetjes Jeroen
Capitaine, je peux passer, oui ou non?
Het is alweer een tijdje geleden dat ik iets heb kunnen schrijven op de blog. Internet is hier niets steeds voorhanden. Daarvoor moeten we naar Maroua. Normaal hadden we onze vaste post in Porte Mayo, we hebben nu echter nog iets veel beter gevonden. Hotel Mizao: er is een zwembad ter onze beschikking en draadloos razendsnel internet. Dat voor een hele dag en voor maar een euro meer dan in Porte Mayo. We weten wel wat kiezen!
In de eerste week na het laatste blogbericht hebben we gewerkt aan ons project van de speelplaatsspelen. Het werd echt warm onthaald door de kinderen en leerkrachten. Het was dan ook een echt succes. We hadden verschillende fiches gemaakt waarop de spelletjes stonden uitgelegd. Die hebben we verspreid over heel de speelplaats zodat er nu een soort van spel-o-meter is (vergelijk het met een fit-o-meter). Doorheen de week nemen we dan telkens enkele klassen per dag naar de speelplaats om daar de spelletjes aan te leren. Het was alleszins echt leuk om te zien hoe de kinderen ervan genoten om eens spelletjes te spelen. Tijdens de speeltijd zitten de kinderen meestal gewoon ergens in een hoekje, of lopen ze heen en weer, of vechten ze een beetje, … Maar echt spelen deden ze niet. Het deed ons deugd om te zien hoe ook nu nog de spelen worden gespeeld door de kinderen. Zonder dat wij erbij zijn of zonder dat we het vragen. Ik denk dat we dus zeker mogen spreken van een geslaagd project!
Ook wijzelf hebben heel veel plezier beleefd aan de spelletjes. Velen brachten ons meteen terug naar onze eigen kleutertijd. Zo zie je maar, om te spelen maakt het niet uit welke taal je spreekt of hoe ver je ook van huis bent. De spelletjes uitleggen bleek bij de jongere klassen te moeilijk. We zijn dan ook opgehouden bij CE2 (4de leerjaar). De jongere jaren kunnen eigenlijk nog niet genoeg Frans (dit is niet hun moedertaal) om de spelletjes door ons aan te leren. We gaven de kinderen dus de opdracht om tijdens de speeltijd met elkaar te spelen, ook met de jongere jaren dus. Het deed ons groot plezier om te zien dat ze dit ook deden, zodat nu ook de kleinsten van Mokolo Mboua de spelletjes kunnen spelen.
Groetjes Jeroen
In de eerste week na het laatste blogbericht hebben we gewerkt aan ons project van de speelplaatsspelen. Het werd echt warm onthaald door de kinderen en leerkrachten. Het was dan ook een echt succes. We hadden verschillende fiches gemaakt waarop de spelletjes stonden uitgelegd. Die hebben we verspreid over heel de speelplaats zodat er nu een soort van spel-o-meter is (vergelijk het met een fit-o-meter). Doorheen de week nemen we dan telkens enkele klassen per dag naar de speelplaats om daar de spelletjes aan te leren. Het was alleszins echt leuk om te zien hoe de kinderen ervan genoten om eens spelletjes te spelen. Tijdens de speeltijd zitten de kinderen meestal gewoon ergens in een hoekje, of lopen ze heen en weer, of vechten ze een beetje, … Maar echt spelen deden ze niet. Het deed ons deugd om te zien hoe ook nu nog de spelen worden gespeeld door de kinderen. Zonder dat wij erbij zijn of zonder dat we het vragen. Ik denk dat we dus zeker mogen spreken van een geslaagd project!
Ook wijzelf hebben heel veel plezier beleefd aan de spelletjes. Velen brachten ons meteen terug naar onze eigen kleutertijd. Zo zie je maar, om te spelen maakt het niet uit welke taal je spreekt of hoe ver je ook van huis bent. De spelletjes uitleggen bleek bij de jongere klassen te moeilijk. We zijn dan ook opgehouden bij CE2 (4de leerjaar). De jongere jaren kunnen eigenlijk nog niet genoeg Frans (dit is niet hun moedertaal) om de spelletjes door ons aan te leren. We gaven de kinderen dus de opdracht om tijdens de speeltijd met elkaar te spelen, ook met de jongere jaren dus. Het deed ons groot plezier om te zien dat ze dit ook deden, zodat nu ook de kleinsten van Mokolo Mboua de spelletjes kunnen spelen.
Groetjes Jeroen
zaterdag 3 maart 2012
Eerste week in Yaoundé
Ik plaats nog een filmpje van toen we nog in Yaoundé waren. Dat is ondertussen al bijna een maand geleden, maar het duurt telkens zeer lang om filmpjes up te loaden.
Vandaar met enige vertraging:
Vandaar met enige vertraging:
zaterdag 25 februari 2012
Een eerste kennismaking met mijn gastgezin
Ziezo enkele foto's genomen bij mijn gastgezin thuis. Te bewonderen zijn:
Verder in het gezin (er volgen nog foto's) zijn er: de papa, Raissa (11 jaar), Clémentine (9 jaar) en Jean-Baptiste (8jaar)
Noeé (2 jaar)
De mama
Florence (5 jaar) en nog eens Noeé.
Verder in het gezin (er volgen nog foto's) zijn er: de papa, Raissa (11 jaar), Clémentine (9 jaar) en Jean-Baptiste (8jaar)
Het werk begint in Mokolo
Het is alweer weekend, dus we kunnen weer op internet in Maroua! De week is echt voorbijgevlogen. Deze week hebben we onze laatste week geobserveerd. Dat was niet altijd even interessant, want is de week van de 'révision'. Dat omdat het volgende week 'évaluation' is. Alles werd dus nog eens goed herhaald zodat ze maandag toetsen kunnen afnemen.
Toch konden we ook al enkele korte lesjes geven in de SIL (tweede leerjaar). Bij mij was het een klas van om en bij de 65 kinderen dus dat was even wennen. Maar het liep eigenlijk wel nog verrassend vlot dus we waren tevreden. De leerkrachten zouden graag hebben dat we les geven zoals we dat in België doen. Dat is echter niet zo evident. In België hebben we immers een overvloed aan materialen en middelen allerhande. Elke leerling heeft voor alles zijn eigen handboek, werkboek, pennen, passers, rekenblokjes, ..... alles alles alles. Doordat mr. Hakda vorig jaar in België was, heeft hij de andere leerkrachten ook kunnen uitleggen dat dat dus eigenlijk niet mogelijk is. We integreren wel de visie van ons onderwijs die we meegekregen hebben vanuit de hogeschool.
Verder hebben we alle ideeën voor de projecten die we hadden, eens goed opgeschreven en voorgesteld aan directie en leerkrachten. We hadden gedacht dat die er enkele gingen uitkiezen maar ze wouden graag dat ze allemaal verwezenlijkt worden. We zullen dus nog tijd te kort hebben hier in Kameroen. Misschien dat we dan nog wat langer zullen blijven ;) ;) ;) ;) ;)
Ik geef jullie al een kort vooruitzicht op onze projecten:
- introductie van speelplaatsspelen: de leerlingen vechten constant tijdens de speeltijd. De leerkrachten gaven aan dat dit misschien wel komt doordat ze niets te doen hebben. We zouden tijdens de bewegingslessen allerlei spelletjes zonder materiaal aanleren en daar dan fiches van hangen verspreid op de speelplaats. Een soort van fit-o-meter, maar dan in spelvorm.
- introductie van een beloningssysteem. In sommige klassen is het klashouden echt een probleem voor de leerkrachten. Normaal ook, aangezien de klassen zo drukbevolkt zijn. Een beloningssysteem kan hier een een hulp bij zijn.
- een project ter bevordering van de sociale vaardigheden. Daarbij gaan we werken met de dieren uit de Axenroos. We zullen ook een jaarlijkse 'Jour de l'Amitié' organiseren, een vriendschapslied aanleren, een talentenspel in elkaar spelen, ...
- omdat de klasmuren zo goed als leeg zijn, hebben we de leerkrachten gevraagd om de dingen die ze graag in de klas zouden willen hebben op te lijsten en aan ons door te geven. Wij zorgen dan voor de uitwerking ervan. Zo zal de klas er iets aantrekkelijker uitzien en kunnen de leerlingen ook tussendoor de leerstof bekijken.
- dan resten er ons nog enkele weken waarin we actief aan de slag zullen gaan met de geïntegreerde klassen waarin de doofstomme kindjes les volgen. Daar zijn de klassen veel kleiner waardoor het makkelijker is om muzisch te werken. De focus ligt bij de grote klassen echt op het klashouden.
Hopelijk is dit allemaal te doen in de tijd die ons hier nog rest. We hebben er alleszins ontzettend veel zin in en hebben ook nog de energie om er in te vliegen.
Tot volgend weekend!
Jeroen
Toch konden we ook al enkele korte lesjes geven in de SIL (tweede leerjaar). Bij mij was het een klas van om en bij de 65 kinderen dus dat was even wennen. Maar het liep eigenlijk wel nog verrassend vlot dus we waren tevreden. De leerkrachten zouden graag hebben dat we les geven zoals we dat in België doen. Dat is echter niet zo evident. In België hebben we immers een overvloed aan materialen en middelen allerhande. Elke leerling heeft voor alles zijn eigen handboek, werkboek, pennen, passers, rekenblokjes, ..... alles alles alles. Doordat mr. Hakda vorig jaar in België was, heeft hij de andere leerkrachten ook kunnen uitleggen dat dat dus eigenlijk niet mogelijk is. We integreren wel de visie van ons onderwijs die we meegekregen hebben vanuit de hogeschool.
Verder hebben we alle ideeën voor de projecten die we hadden, eens goed opgeschreven en voorgesteld aan directie en leerkrachten. We hadden gedacht dat die er enkele gingen uitkiezen maar ze wouden graag dat ze allemaal verwezenlijkt worden. We zullen dus nog tijd te kort hebben hier in Kameroen. Misschien dat we dan nog wat langer zullen blijven ;) ;) ;) ;) ;)
Ik geef jullie al een kort vooruitzicht op onze projecten:
- introductie van speelplaatsspelen: de leerlingen vechten constant tijdens de speeltijd. De leerkrachten gaven aan dat dit misschien wel komt doordat ze niets te doen hebben. We zouden tijdens de bewegingslessen allerlei spelletjes zonder materiaal aanleren en daar dan fiches van hangen verspreid op de speelplaats. Een soort van fit-o-meter, maar dan in spelvorm.
- introductie van een beloningssysteem. In sommige klassen is het klashouden echt een probleem voor de leerkrachten. Normaal ook, aangezien de klassen zo drukbevolkt zijn. Een beloningssysteem kan hier een een hulp bij zijn.
- een project ter bevordering van de sociale vaardigheden. Daarbij gaan we werken met de dieren uit de Axenroos. We zullen ook een jaarlijkse 'Jour de l'Amitié' organiseren, een vriendschapslied aanleren, een talentenspel in elkaar spelen, ...
- omdat de klasmuren zo goed als leeg zijn, hebben we de leerkrachten gevraagd om de dingen die ze graag in de klas zouden willen hebben op te lijsten en aan ons door te geven. Wij zorgen dan voor de uitwerking ervan. Zo zal de klas er iets aantrekkelijker uitzien en kunnen de leerlingen ook tussendoor de leerstof bekijken.
- dan resten er ons nog enkele weken waarin we actief aan de slag zullen gaan met de geïntegreerde klassen waarin de doofstomme kindjes les volgen. Daar zijn de klassen veel kleiner waardoor het makkelijker is om muzisch te werken. De focus ligt bij de grote klassen echt op het klashouden.
Hopelijk is dit allemaal te doen in de tijd die ons hier nog rest. We hebben er alleszins ontzettend veel zin in en hebben ook nog de energie om er in te vliegen.
Tot volgend weekend!
Jeroen
Abonneren op:
Posts (Atom)