Even schrikken

en tot slot nog even dit: toen we het voorbije weekend in Djingliya verbleven, kreeg ik even bezoek in mijn bed van een ongenode gast. Normaal slaap ik in een bed met een muskietennet. Door plaatsgebrek had ik echter een matras op de grond en geen muskietennet. Helemaal geen probleem tot ik op een moment iets hoorde vallen op mijn matras. Ik scheen met mijn zaklamp en het bleek deze lieverd te zijn: een scolopender

Ik probeerde hem een goede mep van de sloef te geven, maar ik wou geen vlekken maken op de matrasbeschermer (zoals mijn mama het mij altijd geleerd heeft). Dus jaagde ik hem eerst weg, hij bleek echter sneller dan gedacht en voor ik het wist, verdween hij in het donker.

De dag erna, kon het beestje geïdentificeerd worden door zuster Lea. Die wist te zeggen dat ze kunnen steken als een schorpioen, zeer pijnlijk maar niet dodelijk. Zo zie je maar, ook een nature boy kan al eens schrikken.

Enkele foto's van de voorbije periode

Bezoek

Na ons bezoek aan het parc Waza, waren wij het die bezoek kregen. De mama van Annelies, Els, had een beetje halsoverkop beslist om er tijdens de paasvakantie ook eens op uit te trekken en koos als bestemming het extreme noorden van Kameroen. Het is eigenlijk een half wonder dat het gelukt is om ons te bezoeken, want wij hebben er toch een dik half jaar over gedaan om alle voorbereidingen en papierwerk rond te krijgen. Gelukkig heb je voor een kort bezoek niet zo veel papieren nodig waardoor het klusje dan toch in enkele dagen geklaard was.

Het was voor haar natuurlijk wel een mooie kans om ook eens te bekijken hoe het er hier aan toe gaat. We verblijven voor het grootste deel van haar bezoek wel in Maroua, waar het momenteel zo’n 45 graden in de schaduw is (thermometers die in de zon hangen, weigeren dienst). De warmte vermoeid ons enorm, maar toch proberen we de energie te vinden om het één en ander te doen en te bezoeken.

Zo zijn we gisteren op bezoek geweest in het grote weeshuis van Mouda, zo’n 35 kilometer van Maroua. Het is een enorm complex, opgericht met de hulp van allerlei Europese landen, Italië op kop. De kinderen die ernaar toe worden gebracht zijn soms echte wezen, zonder vader en moeder. Maar in de meeste gevallen gaat om kinderen die hun mama verloren zijn en waarvoor de papa zijn verantwoordelijkheid niet neemt. Het gaat om kinderen die enkele dagen oud zijn tot kinderen op oudere leeftijd. Zij worden met liefde opgevangen in afwachting van adoptie.

Verder zijn er ook kinderen met een mentale handicap, die geholpen worden met onder andere therapie met paarden, hetgeen in België ook dikwijls gedaan wordt. Het deed ons pijn in het hart hoeveel moeders hier nog sterven in kraambed, maar tegelijk deed het ons deugd om te zien dat de kinderen hier met liefde en professionele hulp worden opgevangen. Het complex is trouwens bijna volledig zelfvoorzienend waardoor het zo goed als geen geld moet uitgeven aan voeding, elektriciteit, … Zelfs medicatie wordt hier geproduceerd. Op het terrein werden de oudere kinderen ook tewerkgesteld om artisanale producten te maken. Die worden dan weer verkocht om meer inkomsten te kunnen investeren. We hebben daar dus met plezier het één en ander gekocht.

We raakten aan de praat met de man die de artisanale winkel openhield en het bleek dat hijzelf thuis ook enkele weeskinderen opvangt. Hij nodigde ons meteen uit om hem en zijn vrouw een bezoek te komen brengen na zijn werkuren. Hij woont in Maroua dus dat was geen probleem. Zijn huis en tuin omhield 1 hectare dus dat is zeker plaats genoeg voor de 15 adoptiekinderen die Thierry en Martine momenteel opvangen.

Parc Waza

Zuster Lea heeft familie op bezoek in Djingliya en die moeten we natuurlijk ook een bezoekje gaan brengen. Zinke studeert om wiskunde en plastische opvoeding te geven in het middelbare onderwijs en komt nu hier naartoe om een vrijwillige stage van 3 maand te doen. Jan en mama Griet vergezellen haar en blijven 3 weken.

We zouden hen sowieso bezocht hebben, maar nu kwam er nog een speciale gelegenheid bij ook: Zinke wordt 21 jaar! Een groot feest dus en wij kwamen ook als verrassing. Daar wachtte ons een echt feestmaal, met allerlei lekkere groentjes, plantins (bakbananen), frieten, satés, een heerlijk parelhoentje en gekoelde frisdrank. Het was lang geleden dat we nog eens zo lekker hebben gegeten dat we eigenlijk een beetje te veel hebben gegeten. We moesten toch even lachen toen Griet vertelde dat ze nog een cake gebakken had ook. Geen nood, we hebben er toch nog een plaatsje gevonden.

Bij verjaardagen horen natuurlijk ook geschenken en Zinke kreeg voor haar verjaardag een bezoek aan parc Waza (een natuurreservaat) cadeau. Wij wisten dit op voorhand en hadden ook al gepland om mee te gaan. Na een veel te warme en korte nachtrust trokken we verder het noorden in om het park te bezoeken. De weg ernaar toe was al de moeite waard, niet dat er zoveel moois te zien was, maar de weg was in zulke slechte staat dat het meer weg had van een pretparkattractie.

Nog voor we aankwamen zagen we al verschillende mooie vogels en enkele apen. Eens in het park trokken we verder met een gids die ons ging helpen in onze zoektocht naar wilde dieren. We waren iets te laat vertrokken en deden onze tocht op het heetste moment van de dag, van 11u tot 14u. De zon maakte het broeiend heet en al snel zaten we door ons water heen. Toch was het zeker de moeite en hebben we enkele echte Afrikaanse dieren van dichtbij kunnen bekijken. Zo hebben we gazellen, antilopen, kraanvogels, giraffen, slangetende arenden en nog veel meer gezien. Normaal zouden we ook olifanten zien maar die waren eropuit getrokken naar een gebied dat niet bereikbaar was met de auto. De kans op leeuwen was ook vrij groot, maar op dat moment van de dag waren die bezig met hun siësta in de schaduw, waardoor ze onvindbaar waren.

Onze eerste reactie bij het niet vinden van de leeuwen was een beetje teleurstelling, maar eigenlijk schuilt daar juist de schoonheid van het natuurreservaat in. Als we veel verschillende dieren wouden zien dan moesten we maar naar de zoo in Antwerpen gaan. Nu gingen we echt op zoek naar de dieren in hun natuurlijke omgeving waar ze hun eigen natuurlijke gangetje gingen en niet zijn opgesloten. Voor mij was het alleszins een dag om nooit meer te vergeten.

tekenen, tekenen, tekenen

In de paasvakantie nemen we geen tijd voor vakantie, we hebben aan elke leerkracht een briefje gegeven waarop ze konden invullen wat ze graag in hun klas zouden willen qua didactische afbeeldingen. Daar wordt immers zelden tot nooit gebruik van gemaakt, dikwijls omdat de leerkrachten de middelen niet voorhanden hebben. Een simpel blad papier en wat kleurpotloden is al een grote kost. Als ze dan toch gebruik maken van afbeeldingen worden deze snel getekend op bord en nadat de les gegeven is, wordt de tekening weer afgeveegd. Dat is allemaal te begrijpen natuurlijk, maar het is toch zo dat de leerstof vaak beter blijft hangen, wanneer er constant iets van terug te vinden is. Een leerling die even zijn concentratie wat kwijt is, maar naar een afbeelding aan het kijken is, is dan eigenlijk toch nog aan het leren. Daar wouden we dus gerust wat werk in steken.

En of dat wat werk was. De leerkrachten hadden hier massaal op gereageerd, en elk had keurig zijn blaadje ingevuld met 1 of meerdere verzoeken. Om alle verzoeken te vervullen zou onze paasvakantie toch net iets te kort zijn. We moesten dus keuzes maken. Veel klassen hadden dezelfde dingen opgeschreven dus het leek ons het beste om de gemeenschappelijke dingen te tekenen en deze dan te kopiëren. Dat bleek al meer dan werk genoeg, want we moesten onze eerste week zeker van ’s morgen vroeg tot ’s avonds laat aan het tekenen slaan.

We doen het natuurlijk graag en we slaan meteen twee vliegen in één klap, want met onze tekeningen zijn de klasmuren ook meteen wat minder kaal.

21 mars 2012: premier jour de l'amitié!!

Vanaf nu is 21 maart officieel de dag van de vriendschap of jour de l'amitié. Het was een dag die we hebben georganiseerd volgens het principe van 'Fata Morgana'. We daagden de leerlingen van CM2 (6de leerjaar) uit om 5 opdrachten of sterren te vervullen. Als ze de 5 sterren tegen het einde van de dag voltooiden, beloonden we hen met een grote prijs. 5 Lederen ballen voor tijdens de speeltijd.

De opzet van deze dag was om de kinderen samen te laten werken met elkaar, een beetje een groepsgevoel creëren. Dat wouden we omdat de leerlingen de speeltijd dikwijls doorbrengen met vechten en ruziemaken.

We waren een beetje zenuwachtig over het verloop van de dag. De leerlingen zijn immers niet gewend om zelfstandig om alleen aan het werk te gaan. Wat te zien kregen was echter indrukwekkend. Elk groepje ging voluit voor de 5 sterren!

De 5 sterren:
- een kunstwerk dat vriendschap uitdrukt maken in het zand
- het vriendschapslied aanleren aan alle klassen, de hele school moest het lied kunnen zingen tegen het einde van de dag.
- een dans verzinnen op het vriendschapslied en dit aanleren aan alle leerlingen
- 6 foto's nemen die vriendschap uitdrukken. 5 in het groepje, 1 met de hele school
- 20 affiches maken die vriendschap promoten, 1 voor elke klas.

We konden de dag dus echt beschouwen als een waar succes. We waanden ons eventjes in een Belgische school. Behalve dan misschien één ding: in België zouden zulke initiatieven enorm worden geapprecieerd en zouden we kunnen rekenen op de medewerking van alle leerkrachten. Hier werd onze dag echter beschouwd als een vrij dagje en waren alle leerkrachten verzameld in de schaduw en namen ze even de tijd om bij te kletsen. Dat is natuurlijk hun volste recht, we vonden het vooral jammer dat ze nu niet zagen waarmee hun leerlingen bezig waren, zo hebben ze hen nog nooit gezien.

Maar al bij al kunnen we zeker van een groot succes spreken. EPC Mokolo Mboua is nu een 5-sterrenschool en de leerlingen hebben genoten van een dag die ze niet gauw zullen vergeten.

In het filmpje zie je hoe enkele leerlingen bezig zijn om het vriendschapslied aan te leren aan CE2 (4de leerjaar). Het is nog niet perfect, maar tegen het einde van de dag klonk het heel wat mooier!

tussendoortjes

Hier in Mokolo krijgen de kinderen steeds weer les op dezelfde manier. Er zit geen enkele afwisseling in de lessen. Dat is fataal voor de concentratie van de kinderen, vooral de jongere kunnen zich echt geen hele dag op het leren concentreren.

Tussendoortjes zijn een must en dat levert meer dan eens leuke beelden op. Hier namen we even de tijd om de vogeltjesdans te dansen!

Met handen en voeten uitleggen

Deze week was ook weer zeer leuk, we zetten ons eerste stappen in het buitengewoon onderwijs. We hebben namelijk enkele lesjes gegeven bij de classes intégrées. In deze classes intégrées wordt er onderwijs gegeven aan doofstomme kinderen. Dat is heel bijzonder, want als je hier niet volledig behoort tot de ‘sterke’ groep, wordt je al gauw opzij geschoven en vergeten. Hier in Mboua wordt er dus wel aandacht aan geschonken en dat doen ze eigenlijk vrij goed. De leerkrachten hebben een extra opleiding gekregen waarin ze een basis gebarentaal hebben aangeleerd.

Die gebarentaal zijn wij nog niet machtig, maar we kunnen ons redden met veel pictogrammen, materiaal en een ontzettend groot talent voor ‘uitbeelderke’. Onze bedoelingen worden dus dikwijls echt met handen en voeten uitgelegd maar het lukt wel. Het is ook aangenaam werken omdat de klassen minder groot zijn. Maar vooral ook omdat de leerlingen enorm dankbaar zijn. Het zijn ook zij die je al van ver begroeten, en echt blij zijn om je te zien.

We hebben eerst geprobeerd om echte lesjes taal, rekenen, wero, … te geven, maar dit bleek zeer moeilijk. Vaak moesten we toch nog aan de leerkracht vragen om te vertalen. Je merkte wel dat met alle prenten en pictogrammen die we hadden voorbereid, de leerlingen het echt beter begrepen. Na de eerste dag zijn we dan overgeschakeld naar muzische activiteiten. Super om te doen, de leerlingen vinden het zelf ook fantastisch dus dan zijn wij ook tevreden natuurlijk! Muzo wordt hier volledig genegeerd dus de enige momenten waarop de leerlingen eens muzisch aan de slag kunnen gaan is wanneer er buitenlandse studenten langskomen. Jammer maar helaas, de leerkrachten hier zien nog steeds het nut niet in van muzische werkvormen. Wijsheid komt hopelijk met de jaren. Wij kunnen enkel proberen om het zo goed mogelijk te doen, waardoor de leerkrachten zien dat je ook met muzo kan bijleren. Want daar is het hen allemaal om te doen. Als de leerlingen niets bijleren is het ook niet de moeite: zo redeneren ze.

We laten het alleszins niet aan ons hart komen en proberen de leerlingen te geven waar ze recht op hebben. Het thema is hier momenteel dieren, dus daar kunnen we wel nog even mee aan de slag. Volgende week volgt ons project rond vriendschap waar we graag ook muzisch zouden willen werken in het gewone onderwijs, we zijn benieuwd! En daarna is het al paasvakantie waarin we in alle klassen gaan schilderen om alles op te leuken met didactische afbeeldingen.

Groetjes Jeroen

Weekend in Djingliya

In het vorige weekend gingen we op bezoek bij zuster Lea in Djingliya. Ook Barbara en Fabienne gingen mee. Voor hen was het de eerste keer dat zij het stedelijke Maroua verlieten n het landelijke Extrême-Nord van Kameroen zagen met zijn vele bergen, hutjes, geiten, prachtige uitzichten, ... Wij waren hier al een beetje aan gewend, maar ik moet toch zeggen dat Djingliya een enorm pittoresk plaatsje is.

Zuster Lea wordt in Djingliya nog vergezeld door soeur Odette uit Congo en soeur Reina uit Guatemala, een vrolijke bende. Bij aankomst werden we al meteen verwelkomd door een gevulde tafel met allerlei groentjes (!), boter (!), confituur (!), thee (!), choco (!) en nog meer van dat lekkers. Na een goede nachtrust trokken we erop uit. In de voormiddag bezochten we het centre d’artisanat, waar mooie Afrikaanse kunst werd gemaakt en verkocht. Een beetje verder lag een klein meertje, daar werden we natuurlijk vergezeld door een tiental kinderen die maar wat graag op de foto wouden met de blanke toeristen. Ze volgden ons nog de hele terugweg, dat was wel leuk en we konden ze zelfs enkele Nederlandse woordjes aanleren. Jeroen is zot, lukte heel erg goed en ook Annelies krullekop bleef goed hangen.

In de namiddag kropen we in de auto met soeur Lea en soeur Odette om verder te gaan naar het Noorden. Voor zij in Djingliya actief was, verbleef ze 16 jaar lang in Nguetchewe. Op de weg ernaar toe reden we nog door Koza, zagen we enkele bavianen de weg oversteken (mijn dag kon al niet meer stuk) en bezochten we het Centre de Santé. Daar werden de mensen echt goed ontvangen met professionele hulp en materialen. Dat alles is mogelijk door de hulp van de provincie West-Vlaanderen, die veel geld en moeite in dit project hebben gestopt. We bezochten de ziekenboeg waar we een baby’tje zagen dat zwaar verbrand was door een ketel water. Het gaf geen enkele kik en was zelfs goedgezind ondanks de pijn die het ongetwijfeld zal gehad hebben. De verpleegster vertelde er bij dat de kinderen hier dikwijls echt sterk zijn. Een kamer verder lag een jongen die volledig geveld was door malaria. Een vreselijke ziekte die de patiënten volledig uitput en uitdroogt. Hier kon de jongen toch het nodige vocht opnemen met een baxter. In een andere afdeling lag een meisje van 18 die die dag nog zou bevallen. Wij schrokken direct van de leeftijd en vonden het erg dat het jonge meisje dit al moest doorstaan, hier is 18 jaar eigenlijk al redelijk oud voor een eerste kind, dikwijls is dat er al op de leeftijd van 13-14 jaar. Daar maakten ze dus niets van. Wat wel erg was, was dat haar man haar net voor ze naar het ziekenhuis werd gebracht nog een stevig pak slaag gegeven had, waardoor haar linkeroog volledig opgezwollen en rood was. Het bezoek aan het centre de santé was zeer interessant, maar drukte ons wel keihard met de neus op de feiten. Toch gaf het ons ook hoop om te zien dat de mensen geloof beginnen te hebben in echte geneeskunde. De meesten richten zich immers nog al te vaak tot de traditionele geneeskunde met zijn mysterieuze kruidengeneesmiddelen. Die zal in sommige gevallen wel heil kunnen brengen, maar in andere gevallen is dat echt niet de juiste keuze en brengt het zelfs dikwijls nog extra problemen met zich mee.

Op zondag gingen we dan naar de korte mis. Met kort bedoel ik een uurtje want meestal duurt de mis hier een uur of 3. In Djingliya is er echter geen priester aanwezig, waar door er maar om de twee weken een uitgebreide viering is. Daarna nog eens lekker gegeten en we kropen weer in de auto voor de terugreis naar Mokolo. Die deden we in stijl, want we mochten in de achterbak kruipen. Zeer leuk met al die putjes en hobbeltjes in de aardewegjes. We moesten ons dus goed vasthouden, maar dat lukte wel.

Groetjes Jeroen

Capitaine, je peux passer, oui ou non?

Het is alweer een tijdje geleden dat ik iets heb kunnen schrijven op de blog. Internet is hier niets steeds voorhanden. Daarvoor moeten we naar Maroua. Normaal hadden we onze vaste post in Porte Mayo, we hebben nu echter nog iets veel beter gevonden. Hotel Mizao: er is een zwembad ter onze beschikking en draadloos razendsnel internet. Dat voor een hele dag en voor maar een euro meer dan in Porte Mayo. We weten wel wat kiezen!

In de eerste week na het laatste blogbericht hebben we gewerkt aan ons project van de speelplaatsspelen. Het werd echt warm onthaald door de kinderen en leerkrachten. Het was dan ook een echt succes. We hadden verschillende fiches gemaakt waarop de spelletjes stonden uitgelegd. Die hebben we verspreid over heel de speelplaats zodat er nu een soort van spel-o-meter is (vergelijk het met een fit-o-meter). Doorheen de week nemen we dan telkens enkele klassen per dag naar de speelplaats om daar de spelletjes aan te leren. Het was alleszins echt leuk om te zien hoe de kinderen ervan genoten om eens spelletjes te spelen. Tijdens de speeltijd zitten de kinderen meestal gewoon ergens in een hoekje, of lopen ze heen en weer, of vechten ze een beetje, … Maar echt spelen deden ze niet. Het deed ons deugd om te zien hoe ook nu nog de spelen worden gespeeld door de kinderen. Zonder dat wij erbij zijn of zonder dat we het vragen. Ik denk dat we dus zeker mogen spreken van een geslaagd project!

Ook wijzelf hebben heel veel plezier beleefd aan de spelletjes. Velen brachten ons meteen terug naar onze eigen kleutertijd. Zo zie je maar, om te spelen maakt het niet uit welke taal je spreekt of hoe ver je ook van huis bent. De spelletjes uitleggen bleek bij de jongere klassen te moeilijk. We zijn dan ook opgehouden bij CE2 (4de leerjaar). De jongere jaren kunnen eigenlijk nog niet genoeg Frans (dit is niet hun moedertaal) om de spelletjes door ons aan te leren. We gaven de kinderen dus de opdracht om tijdens de speeltijd met elkaar te spelen, ook met de jongere jaren dus. Het deed ons groot plezier om te zien dat ze dit ook deden, zodat nu ook de kleinsten van Mokolo Mboua de spelletjes kunnen spelen.

Groetjes Jeroen

Op trektocht in de Mokolonese bergen

Ook hier nog een filmpje van tijdens onze tocht in de bergen.

Eerste week in Yaoundé

Ik plaats nog een filmpje van toen we nog in Yaoundé waren. Dat is ondertussen al bijna een maand geleden, maar het duurt telkens zeer lang om filmpjes up te loaden.

Vandaar met enige vertraging:

Een eerste kennismaking met mijn gastgezin

Ziezo enkele foto's genomen bij mijn gastgezin thuis. Te bewonderen zijn:

Noeé (2 jaar)

 De mama

Florence (5 jaar) en nog eens Noeé.

Verder in het gezin (er volgen nog foto's) zijn er: de papa, Raissa (11 jaar), Clémentine (9 jaar) en Jean-Baptiste (8jaar)

Het werk begint in Mokolo

Het is alweer weekend, dus we kunnen weer op internet in Maroua! De week is echt voorbijgevlogen. Deze week hebben we onze laatste week geobserveerd. Dat was niet altijd even interessant, want is de week van de 'révision'. Dat omdat het volgende week 'évaluation' is. Alles werd dus nog eens goed herhaald zodat ze maandag toetsen kunnen afnemen.

Toch konden we ook al enkele korte lesjes geven in de SIL (tweede leerjaar). Bij mij was het een klas van om en bij de 65 kinderen dus dat was even wennen. Maar het liep eigenlijk wel nog verrassend vlot dus we waren tevreden. De leerkrachten zouden graag hebben dat we les geven zoals we dat in België doen. Dat is echter niet zo evident. In België hebben we immers een overvloed aan materialen en middelen allerhande. Elke leerling heeft voor alles zijn eigen handboek, werkboek, pennen, passers, rekenblokjes, ..... alles alles alles. Doordat mr. Hakda vorig jaar in België was, heeft hij de andere leerkrachten ook kunnen uitleggen dat dat dus eigenlijk niet mogelijk is. We integreren wel de visie van ons onderwijs die we meegekregen hebben vanuit de hogeschool.

Verder hebben we alle ideeën voor de projecten die we hadden, eens goed opgeschreven en voorgesteld aan directie en leerkrachten. We hadden gedacht dat die er enkele gingen uitkiezen maar ze wouden graag dat ze allemaal verwezenlijkt worden. We zullen dus nog tijd te kort hebben hier in Kameroen. Misschien dat we dan nog wat langer zullen blijven ;) ;) ;) ;) ;)

Ik geef jullie al een kort vooruitzicht op onze projecten:
- introductie van speelplaatsspelen: de leerlingen vechten constant tijdens de speeltijd. De leerkrachten gaven aan dat dit misschien wel komt doordat ze niets te doen hebben. We zouden tijdens de bewegingslessen allerlei spelletjes zonder materiaal aanleren en daar dan fiches van hangen verspreid op de speelplaats. Een soort van fit-o-meter, maar dan in spelvorm.

- introductie van een beloningssysteem. In sommige klassen is het klashouden echt een probleem voor de leerkrachten. Normaal ook, aangezien de klassen zo drukbevolkt zijn. Een beloningssysteem kan hier een een hulp bij zijn.

- een project ter bevordering van de sociale vaardigheden. Daarbij gaan we werken met de dieren uit de Axenroos. We zullen ook een jaarlijkse 'Jour de l'Amitié' organiseren, een vriendschapslied aanleren, een talentenspel in elkaar spelen, ...

- omdat de klasmuren zo goed als leeg zijn, hebben we de leerkrachten gevraagd om de dingen die ze graag in de klas zouden willen hebben op te lijsten en aan ons door te geven. Wij zorgen dan voor de uitwerking ervan. Zo zal de klas er iets aantrekkelijker uitzien en kunnen de leerlingen ook tussendoor de leerstof bekijken.

- dan resten er ons nog enkele weken waarin we actief aan de slag zullen gaan met de geïntegreerde klassen waarin de doofstomme kindjes les volgen. Daar zijn de klassen veel kleiner waardoor het makkelijker is om muzisch te werken. De focus ligt bij de grote klassen echt op het klashouden.

Hopelijk is dit allemaal te doen in de tijd die ons hier nog rest. We hebben er alleszins ontzettend veel zin in en hebben ook nog de energie om er in te vliegen.

Tot volgend weekend!

Jeroen

Ups en downs in Mokolo

We hebben hier in onze eerste week Mokolo al serieuze omwentelingen meegemaakt. Van een dipje bij aankomst, naar weer een up in de bergen. De dag na de bergtocht was ik echter doodziek en kon ik niets binnenhouden. Een serieuze down. Gelukkig duurde de ziekte slechts één dag en ging vanaf dan weer terug omhoog naar een up.

We hebben de hele week geobserveerd in de klassen CM1, CM2 en SIL. Maandag en dinsdag volgen nog de andere klassen en de klassen met de doofstomme kinderen. Ze willen ons hier nog niet te hard laten werken, maar we dringen toch aan want we hebben er echt zin in. Het valt ook dat de schooldagen erg lang zijn. De school begint om 7u en eindigt om 13u30, maar tussentijds zijn er slechts 2 pauzes van telkens een kwartiertje. Dat is zeer lastig voor de leerkracht, maar vooral ook voor de kinderen. Hun concentratie zie je verminderen met de minuut. Met de warmte erbij is dat zeker begrijpelijk. Hopelijk zullen wij het aankunnen!

Nu verblijven we voor het weekend in Maroua, dat is een aangename afwisseling. We kunnen hier iets langer slapen en doet deugd. Ook is er hier de mogelijkheid om eens iets te eten wat echt lekker is. Zo hebben we hier gisteren een pizza gegeten! Ik mag er niet aan denken dat mijn gezin me hier zo zou zien, ik voel me schuldig. Ze doen echt hun uiterste beste om me alles te geven wat ik nodig heb. En dat krijg ik zeker ook! Maar ik kan toch zo genieten van een lekkere maaltijd.

Ook is het leuk om eens op internet te kunnen, wat in Mokolo bijna onmogelijk is, omdat er nooit verbinding is in de cybercafés. Zo kunnen we nu eens skypen met de familie en vrienden. Het deed deugd om enkelen van jullie eens te zien! Het is ook daarom dat er nu ineens veel op de blog verschijnt…

Tot volgend weekend!

Op trektocht in de Mokolonese bergen

We voelen ons hier echt goed in Mokolo. De eerste dagen hadden we het zeer lastig om om te gaan met de armoede in de buurt. Ook het verblijf in het gastgezin is niet altijd even makkelijk, je moet eten en drinken wat de pot schaft en die pot schaft dikwijls niet veel goeds. Maar nu gaat het dus al wat beter. Gisteren la Fête de la Jeunesse was echt een leuke ervaring en ook vandaag gingen we iets leuks doen: bergbeklimmen!

Nog goed verbrand van gisteren en ook vandaag is de zon paraat! We beschermen ons dan ook goed met een laagje zonnecrème, een hoedje en een sjaal voor in de nek, het was nodig. Als gidsen hadden we enkele kinderen van ons gastgezin meegevraagd. Die leidden ons met veel plezier (en aan hoge snelheid) langs smalle paadjes tot aan de top. Bovenop de berg konden we genieten van een fantastisch uitzicht over heel Mokolo en nog veel verder.

Geniet maar mee:

La Fête de la Jeunesse

Een grote dag voor alle kinderen in Kameroen. Elke school selecteerde (!) enkel de beste leerlingen en die mochten dan défileren in de naam van hun school. Ook de leerkrachten en de directeur lieten zich van hun beste kant zien met een op maat gemaakt pakje.

Er waren voor de gelegenheid ook enkele hoogwaardigheidsbekleders afgezakt naar Mokolo. Die hadden eerst allemaal nog iets te zeggen en daarna was er ook een opname van de toespraak van de Kameroenese president Paul Biya. Dat was allemaal iets minder interessant maar het werd leuk toen enkele scholen dansjes mochten opvoeren. Prachtig om zien. Ook onze stageschool Mboua passeerde de revue en we waren het er allemaal over eens dat wij de eerste prijs in de wacht zouden slepen.

Het was broeierig warm en er was nergens schaduw. We voelden onze tere blanke velletjes ter plaatse verschroeien en tegen het einde van het défilé verloor Annelies even het bewustzijn. Het rode kruis schoot massaal in actie en we werden zelfs naar het ziekenhuis gevoerd. Het was allemaal niet nodig, met wat schaduw, water en de benen omhoog ging het alweer perfect.

Daarna gingen we met alle leerkrachten iets eten en drinken in een cafeetje. Dat was echt leuk, er is een goede ambiance tussen alle leerkrachten. We beginnen ons echt goed te voelen hier in Mokolo.

Aangekomen in het warme Noorden

Na een lange en vermoeiende reis zijn we aangekomen in Maroua. Het heeft ons een treinreis van 22u en een busreis van 8u gekost (dinsdag 7 februari om 18u vertrokken en woensdag 8 februari toegekomen om 24u) , maar we zijn en er veilig en wel met al onze bagage geraakt. In Maroua wachtte ons daar mr. Mahama op, die we nog kenden van toen hij vorig jaar in België was. Die had een chauffeur en een warme maaltijd geregeld. In de warme maaltijd hadden zo laat nog geen zin meer in, maar we hebben toch nog wat gegeten. Het bed dat volgde daarentegen was meer dan welkom.

Het was vroeg weer dag en na het ontbijt reed mr. Mahama ons rond om Maroua een beetje te verkennen. We bezochten ook al het kleuterschooltje waar Fabienne les zal geven en dat zag er reuzegoed uit. De directrice gaf haar alvast een warme verwelkoming zodat Fabienne zich meteen al thuis voelde. We hadden moeite om er haar nog weg te krijgen.
Na de toer reden we verder richting Mokolo. Het landschap is hier volledig anders dan in het Zuiden van Kameroen. Het valt op dat water hier een zeldzaam goedje is. Kilometers droogte met af en toe een paar hutjes en wat bergen. Een prachtig zicht, het is de eerste keer dat we het echte Afrikagevoel krijgen.

In Mokolo waren ze in volle voorbereiding voor het Fête de la Jeunesse van dit weekend. Het was heel druk en een hele overrompeling. Want we vallen natuurlijk wel op in de massa. Uit die massa konden we toch mr. Hakda de directeur en mr. Jasmin een leerkracht, onderscheiden. Dat waren de twee andere Kameroenezen die vorig jaar in België waren. Het doet goed om bekende gezichten te zien zo ver van huis.

’s Middags brachten we Annelies dan naar haar gastgezin. Dat was hetzelfde dan dat van Iris, die hier in het begin van het schooljaar was. Dat was niet slecht omdat ze dan al een beetje wisten wat Annelies hier juist komt doen en dergelijke. Ik kon nog niet naar mijn gastgezin omdat mijn kamer nog niet klaar was. Die nacht sliep ik dus nog in de paroisse die aan de stageschool gelinkt is. Na  3 dagen was een beetje slaap inhalen wel zeer welkom.
Vrijdag was dan de laatste voorbereidingsdag voor het grote feest. Niet veel kinderen waren komen opdagen. Diegenen die wel kwamen, mochten de hele school schoonmaken. Alles moest perfect tip top in orde zijn. Het was ook meteen een kans om alle leerkrachten te leren kennen, die waren heel vriendelijk waardoor we ons meteen thuisvoeldden.

Deze mùorgen zij we meegegaan met de familie van mr Obama naar de mis. Een fantastische ervaring. Iedereen zong,danste, klapte in de handen. Het koor vooral zong kn,ap. Iedereen is hier echt zeer enthousiast in zijn geloof. Men hoopt om zo in een betere situatie terecht tekomen.

Het is hier even wenne aan het Afrikaanse tijdsbesef. We zij in België gewend om zeer gestructureerd te leven:eenuur is een uur. Als we hier een afspraak makn om 8u, weten we dat we er voor half 10 niet moeten zijn:) Ik kan het wel gewend worden.

Hetkan ookwel in ons nadeel komen want maandag gaan we de trein naar Maroua, een grote afstand. Het vliegtuig van dinsdag zit vol dus dit was een beter alternatief. De kosten hier in Yaoundélopen op:hjethotel en dergelijke. Maar vooral: we willen echt graag naar onze scholen gaan daarkomen we uiteindelijk voor.

Tot de vol;gende keer

Mijn tijd is bij a om dus zeer slechtgeschreven.

Eerste dagen Kameroen

Hallo iedereen,

Mijn eerste blogbericht vanuit Kameroen!!Woehoe!We zitten even in een cybercafé zodat we toch even van ons kunnen laten horen.Een gsmnummer of adres hebben wenog niet om door te geven.Toen we hier donderdagavondtoekwamen in Yaoundé stonden mr Obama en enkele vrienden ons op te wachten,dat was leukwant het was al laat en het zou moeilijk geweest zijn nog een slaapplaats te vinden. Uiteindelijkreden we met8 valiezen +handbagage en 8 mensen in één auto naar het hotel. Na een zalige nachtrust (we waren moe van de vlucht) gingen we ontbijten bij mr Obama thuis.Zijn vrouwkooktfantastisch.

Hetis even aanpassen,maar het bevalt enorm! We worden overal nagestaard en dat is soms wel vervelend maar dit wisten we op voorhand. Maandag vertrekken we naar het noorden richting Maroua, waar het echte werk zal beginnen.Ik kijk er enorm naar uit.

Nog een laatste' jaloersmaker': we zitten hier te zweten bij 30 graden en bij jullie sneeuwt het hihi.Al zal volgende week ons het lachen wel vergaanwant in Maroua is het toch zo'n 10 graden warmer dan hier. De mensen hier moeten steeds lachen als ze horen dat we verdergaan naar daar.Zelfs voor hen is dat extreem :)

Sorry voor de typefouten,maar ik moet stevig op de toetsen van het toetsenbord duwen om iets geschreven te krijgen. Vooraldespatiebalkiseenprobleem. Binnenkortmisschien nog eens naar het cybercafe om te kunnen communiceren, maarhet blijkt moeilijker communiceren dan gedacht :)

Tot de volgende!!

Jeroen